Concentratie en aarding

De jaarlijkse Kan Geiko in Hasselt staat voor velen symbool voor de aftrap van het nieuwe karatejaar. In het eerste weekend van 2015 vonden vijftig karateka’s vanuit heel Europa hun weg naar de Honbu Dojo. Het programma met trainingen van Mario Vanroy (6e dan), de Italiaan Cesare de Pellegrino (5e dan) en sensei Heene zelf (8e dan) beloofde veel goeds. Dat de belofte dit jaar niet volledig werd ingewisseld, was te wijten aan samenhang en het winterse klimaat in de sportzaal. 

Mario Vanroy opende de Kan Geiko op vrijdagavond met een serie van vier, zeer doordachte oefeningen met veel open hand technieken. De nadruk in de training lag niet zozeer op snelheid of kracht, maar op de technische uitvoering en ‘het gevoel’ of ‘aarding’. Vanroy legde uit dat veel van de bewegingen die karateka’s maken tegennatuurlijk zijn. De eerste drang die mensen hebben als ze in een bedreigende situatie terecht komen, is niet opzij of naar voren maar achteruit stappen. Dit vergroot de kans op een goede afloop niet. In een aantal stappen toonde Vanroy ons vier verplaatsingsoefeningen, waarin de verdediging en de aanval de flow van de verplaatsing volgden. Aan ons was de opdracht om hier het juiste gevoel bij te krijgen. De complexiteit van de oefeningen, alsmede de kou in de zaal stelden menigeen karateka voor een uitdaging.

Sensei Heene trapte de zaterdag af met een aantal basisoefeningen. Heene begon eerst met de standen (zenkutsu-dachi, kiba-dachi, fudo-dachi etc.). Hij voegde daar gelijkmatig stoten en weringen aan toe. Vervolgens gaf hij ons een aantal kumite-oefeningen om de bewegingen in tweetallen toe te passen. De eenvoud van deze oefeningen was verraderlijk. Net als Vanroy, legde Heene het zwaartepunt bij de technische uitvoering en aarding. Het eerste ging de Dan-graden goed af; het tweede bleek een stuk lastiger. Heene verklaarde dat aarding veel te maken heeft met concentratie. Concentratie heeft op zijn beurt alles te maken met de juiste state of mind. Meditatie is niet zonder reden een vast onderdeel van de ceremonie aan het begin en einde van een karate training. Het geeft een karateka de kans om zijn hoofd leeg te maken en zijn energie te concentreren. De verzamelplaats van die energie is het gebied net boven het bekken. In het Japans wordt dit de hara genoemd. Stabiliteit komt voort uit de energie die in hara geconcentreerd is. Ergo, al is een karateka technisch nog zo sterk, zonder de juiste concentratie is hij uit balans.

Op zichzelf staand waren de karate oefeningen en boodschap erg waardevol en inspirerend. Ze stonden echter niet helemaal in verhouding met de ingewikkelde manoeuvres van de dag daarvoor. In retrospect, leek de training van vrijdag meer een verdieping op Heene’s training dan andersom. Daarnaast was het, ondanks de installatie van een warmtekanon, erg koud in de zaal. De nadruk op technische uitvoering en aarding vergde een vertraagde uitvoering van de bewegingen, waardoor het moeilijk was om de spieren warm te houden.

Cesare del Pellegrino leidde de tweede en laatste training van de zaterdag. Anders dan Vanroy en Heene opende hij in een straf tempo met het kihon-pakket uit de exameneisen voor de eerste Dan. Hij toonde vervolgens via drie van zijn leerlingen een voor velen, zij het niet voor allen onbekende Shirai-kata. Del Pellegrino verklaarde dat deze kata verwant is aan de kata Sochin. Zijn intentie was om ons te prikkelen met nieuwe toepassingen die ook van nut zouden kunnen zijn in de bunkai van andere kata’s. De Pellegrino leerde ons deze kata eerst in vier logische stappen. Wat rap volgde was de uitleg, of bunkai, van deze kata in de vorm van kumite-oefeningen. Het bleek vrij lastig om de relatief nieuwe kata direct toe passen, laat staan om connecties te leggen met andere kata’s, zeker voor degenen voor wie de kata Sochin onverkend terrein was. Was er voor het leren van de kata zelf wat meer tijd genomen, dan was De Pellegrino’s boodschap beter uit de verf gekomen.

Dit laatste was in zekere zin de tendens van het weekend. Individueel waren de trainingen van hoge kwaliteit; als geheel misten ze een rode draad. Namens Dojo Mierlo werd de Kan Geiko bezocht door Gerard, Cees, Tim, Carlo en Manon.

Free Joomla templates by L.THEME