De Feeling Connection

Na zijn onvergetelijke karate les op de Memorial Kase-Ha in 2008 waar de bitch-slaps je om de oren vlogen, maakte de Israëlische trainer Arie Farkash (7e Dan) het laatste weekend van mei 2013 zijn opwachting op de alweer negende versie van het Kase-Ha seminar. De karateka’s uit Mierlo die op vrijdag het seminar bijwoonden konden dezelfde avond nog aan de slag met Farkash’ karate oefeningen die ook deze keer waren toegespitst op snelheid en timing.

Deze twee technieken, benadrukte de sympathieke Israëliër, maken of breken het succes van een karateka omdat de karateka die zijn timing en snelheid al naar gelang de situatie kan aanpassen, in staat is om met grote, kleine, sterke, brede, kortom verschillende tegenstanders om te gaan. Farkash begon zijn training met een oefening waarin de weringen Tate Uke en Shuto Uchi een hoofdrol speelden. In deze oefening werd de verdediger die in Fudo Dachi de aanvallen stuk voor stuk weerde met een combinatie van Tate Uke met Shuto Uchi op stabiliteit getest. Farkash legde hierbij de nadruk op houding en wat hij de ‘feeling connection’ noemde. De Sensei duidde met dit begrip op de verbinding tussen stand, wering en tegenaanval.

Toen het merendeel van de karateka’s de juiste flow te pakken had, verhoogde Farkash de druk. De afstand tussen verdediger en aanvaller moest kleiner, en de aanvaller moest zijn Kae Ashi’s en Kizami Tsuki’s nu achtereenvolgend plaatsen. De inmiddels flink opgewarmde verdediger had hierna te kampen met nog twee uitvoeringen van deze oefening. In de ene oefening viel de aanvaller nu direct aan, waardoor de snelheid door het wegvallen van de voorwaartse stap verhoogd werd. In de andere gebruikte de aanvaller een Tjugi Ashi. De moeilijkheid van deze karate oefening zat ‘m in de afstand. Als de afstand tussen aanvaller en verdediger klein is, dan is het voor de aanvaller niet genoeg om eenvoudigweg zijn hand uit te strekken. Een dergelijke ‘aanval’ mocht volgens Farkash geen naam hebben. Hij demonstreerde in een aanval met open hand waarbij hij met verplaatsing Tjugi Ashi (want: ‘Remember, this is your friend,’ aldus de Sensei) de verdediger op de wang aantikte.
Na een stuk of veertig aanvallen en verdedigingen was Farskash tevreden en voegde hij nog een element aan de oefening toe. De verdediger moest nu naast Tate Uke en Shuto Uchi de tegenaanval verder doorzetten met Uraken met een schuine stap voorwaarts, gevolgd door Tjugi Ashi en Gyaku Tsuki en Tjugi Ashi achteruit. Uiteraard moest deze oefening uitgevoerd worden met aandacht voor de ‘feeling connection’.

De Memorial die door ongeveer honderd en vijftig karateka’s uit heel Europa bezocht werd (België, Duitsland, Engeland, Finland, Frankrijk, Israël, Polen, Schotland, Spanje en uiteraard Nederland) was weer geheel de moeite waard door de inspirerende karate sessies van de vijf toptrainers die aanwezig waren: Dirk Heene, Pascal LeCourt, Jim Martin, Francois van Binst en Arie Farkash.

Free Joomla templates by L.THEME